Pierwszym w pełni świadomym twórcą oraz teoretykiem sztuki abstrakcyjnej był Wassily Kandinsky (1866–1944), Rosjanin związany zarówno ze sztuką rosyjską, jak i niemiecką.
Przyjęło się uważać, że jeden z pierwszych polskich obrazów, w którym pojawiły się elementy impresjonistyczne, to ,,Altana” Aleksandra Gierymskiego (1850–1901) i szkice do niej z lat 1876–1882.
W XV i XVI wieku pejzaż pełnił funkcje tła w kompozycjach figuralnych.
W 1732 roku w Paryżu ogłoszono konkurs na projekt fasady kościoła St-Sulpice.
Niewiele da się znaleźć cech łączących realizm francuski z jego polskim odpowiednikiem.
W XVI wieku malarstwo niderlandzkie zespoliło tradycję realizmu mistrzów XV wieku z formami włoskiego renesansu.
André Breton uważał, że malarstwo nie powinno kopiować natury, lecz koncentrować się na przeżyciach wewnętrznych artysty.
Siedemnastowieczna Holandia była krajem specyficznym – protestancką i mieszczańską republiką, jedynym tego typu tworem w Europie wielkich monarchii.
Znaczną rolę w malarstwie holenderskim odgrywał portret.
Malarze, opierając się na doświadczeniach literatów z pismem automatycznym, zaczęli stosować automatyczne techniki malarskie.