Pracownia Verrocchia we Florencji, gdzie uczył się młody Leonardo, była jednym z licznych wówczas warsztatów, świadczących usługi malarskie, złotnicze i rzeźbiarskie.
W drugim dziesięcioleciu XX wieku w wielu ośrodkach artystycznych Europy, często niezależnie od siebie, wykrystalizował się nowy kierunek artystyczny – abstrakcjonizm.
Jednym z najważniejszych ośrodków, w których kształtowała się sztuka abstrakcyjna, była Rosja.
W 1917 roku Marcel Duchamp – francuski artysta osiadły w Stanach Zjednoczonych – wysłał na Wystawę Niezależnych w Nowym Jorku porcelanową muszlę pisuarową, której nadał tytuł „Fontanna”.
Istotną cechą malarstwa i grafiki secesyjnej była ich płaskość.
Leonardo da Vinci przyszedł na świat 15 kwietnia 1452 roku, niedaleko miasteczka Anchiano w Toskanii, odległego o dwadzieścia mil od Florencji, jednego z najbogatszych i najbardziej znaczących wówczas miast włoskich.
Georges Seurat (1859–1891), Paul Signac (1863–1935) i Camille Pissarro (1830–1903) zaliczani są do grupy postimpresjonistów.
Do malarzy secesyjnych zaliczyć należy wiedeńczyka Gustava Klimta, umieszczającego postacie w abstrakcyjnej przestrzeni przypominającej mozaiki bizantyjskie, zbudowanej z elementów geometrycznych.
Termin „futuryzm”, pochodzący od łacińskiego słowa futurus – „przyszły”, miał wskazywać, że uczestnicy tego ruchu kierują myśli ku przyszłości, odrzucając wszelkie relikty przeszłości jako balast hamujący rozwój.
Na początku XV wieku w średniowiecznej Europie, w której niepodzielnie panowała sztuka gotycka, wykształciły się dwa niezależne ośrodki malarstwa nowożytnego.