Abstrakcjonizm
W drugim dziesięcioleciu XX wieku w wielu ośrodkach artystycznych Europy, często niezależnie od siebie, wykrystalizował się nowy kierunek artystyczny – abstrakcjonizm. Tradycyjna koncepcja obrazu jako „okna na naturę” przestała istnieć 
Zastąpiła ją artystyczna kreacja złożona z czystych form rządzących się własnymi prawami. Abstrakcjonizm, nazywany również sztuką bezprzedmiotową, nieprzedstawiającą i niefiguratywną, narodził się z potrzeby nowej formy przekazu artystycznego. Dążono do opracowania środków wyrazu artystycznego odpowiadających nowym czasom i współczesnej cywilizacji. W konsekwencji powstała sztuka, której celem nie było naśladowanie natury, lecz tworzenie autonomicznej rzeczywistości. Wykształciły się dwa podstawowe typy formalne sztuki abstrakcyjnej: abstrakcja geometryczna, poddana racjonalnej rygorystycznej kompozycji (wywodząca się z kubizmu), oraz abstrakcja organiczna, stosująca formy swobodne i nieregularne (mająca źródło w ekspresjonizmie i fowizmie). Mimo akcentowania problemu czystej formy sztuka bezprzedmiotowa nie została pozbawiona treści. Prócz eksperymentów formalnych celem artystów było ukazanie istoty świata (postawa poznawcza) lub wyrażenie indywidualnych emocji i stanów uczuć (postawa ekspresjonistyczna).”
Podobne:
- Abstrakcjonizm w Polsce
- Abstrakcjonizm we Francji
- Malarze surrealiści
- Abstrakcjonizm w Holandii
- Abstrakcjonizm w Rosji
Tags: dzieła sztuki
