Rokoko
W 1732 roku w Paryżu ogłoszono konkurs na projekt fasady kościoła St-Sulpice. Juste Aurčle Meissonnier – najwybitniejszy przedstawiciel francuskiego rokoka – zaproponował elewację o wyszukanych, fantazyjnych liniach 
Zleceniodawcy, przywykli do form spokojnych i monumentalnych – typowych dla architektury francuskiej, odrzucili projekt, wybierając rozwiązanie klasycyzujące. Złośliwi określili fasadę Meissonniera jako „komodę z wieżyczką”.
Rokoko rozwijało się w Europie w latach około 1720–1780. Nie stanowiło jednolitej epoki stylowej, dominującej we wszystkich dziedzinach twórczości tego okresu. Występowało obok innych nurtów sztuki XVIII wieku: późnego baroku, klasycyzmu barokowego i neoklasycyzmu, często łącząc się z ich formami. Wielu badaczy nie uważa rokoka za odrębny styl, lecz za wysublimowaną odmianę późnego baroku, jego ostatnią fazę. Jednakże stylistyka rokoka zdecydowanie różniła się od podstawowych założeń estetyki barokowej. Chociaż najwyraziściej wypowiedziała się w wyposażeniu i dekoracji wnętrz, to jej cechy odnaleźć można zarówno w architekturze oraz malarstwie, jak i w rzeźbie.”
Podobne:
- Powstanie malarstwa rokokowego
- Nowy realistyczny styl niderlandzki
- Futuryści
- Abstrakcjonizm w Polsce
- Secesja
Tags: sztuka
