Pejzaż
W XV i XVI wieku pejzaż pełnił funkcje tła w kompozycjach figuralnych. Jako samodzielny temat pojawił się w siedemnastowiecznej Holandii 
Malarze holenderscy pokazywali krajobraz rodzimy. Obrazy powstawały z bezpośredniej, realistycznej obserwacji, wiernie oddając klimat i pory dnia. Z przyrodoznawczą dokładnością odtwarzane były występujące w naturze gatunki drzew i rodzaje chmur. Nastąpiło zdecydowane obniżenie horyzontu. Ziemia stanowiła zaledwie wąski pas – co najwyżej jedną trzecią obrazu. Niebo, najczęściej szare, pełne ciężkich kłębiastych obłoków, zajmowało coraz więcej miejsca, stwarzając sugestię otwartej, rozległej przestrzeni. Stosowano znamienne motywy: szerokie, wilgotne równiny, ciemne lasy, drzewa miotane wiatrem, wybrzeża morskie, leniwie płynące rzeki, polne drogi wijące się aż po horyzont. W oddali widoczne były nieraz miasta, zabudowania i tak charakterystyczne dla Holandii wiatraki. Panował nastrój powagi, refleksji, romantycznej nostalgii. Zrezygnowano ze stosowanej powszechnie w XVI wieku konwencji trzech planów barwnych (pierwszy ciepły brązowy, drugi zielony, trzeci zimny niebieski), które teraz zlały się w jeden harmonijny, ogólny ton. W obrazach dominowały jednolite żółtoszare, brunatne bądź zielonkawe tonacje. Spośród wielu pejzażystów najwybitniejszymi byli Herkules Pietersz Seghers (ok. 1590–1638), Jan van Goyen (1596–1656), Meindert Hobbema (1638–1709), a przede wszystkim Jacob van Ruisdael (1628 lub 1629–1682), tworzący poetyckie, nieco pesymistyczne w nastroju pejzaże, w których ukazywał potęgę przyrody. Wielu malarzy specjalizowało się w marynistyce, czyli pejzażach morskich. Malowano flotę na wzburzonych falach, statki rybackie w porcie, bitwy morskie, sławiąc potęgę Holandii na morzu.”
Podobne:
Tags: malarstwo olejne
