Dadaizm
Dadaiści działający w Zurychu początkowo malowali sceny figuratywne z wyraźnym wpływem kubizmu, ekspresjonizmu i abstrakcjonizmu. Organizowali eklektyczne wystawy, na których prezentowano również prace artystów nie związanych z dadaizmem, m 
in.: Pabla Picassa, Wassily’ego Kandinsky’ego, Giorgia de Chirico, Amadea Modiglianiego. Dopiero zetknięcie się w 1918 roku z Francisem Picabią i destrukcyjnym dadaizmem nowojorskim zradykalizowało ich twórczość. Zaczęli głosić całkowite zerwanie nie tylko z dawnymi, ale i współczesnymi kierunkami sztuki: „Nie uznajemy żadnych teorii. Mamy dość akademii kubistycznych, futurystycznych i laboratoriów idei formalnych. [...] Czyż uprawia się sztukę, aby zarabiać pieniądze lub pieścić poczciwych mieszczuchów?” – pisali w jednym z manifestów. Ich działalność plastyczna nie zawierała jednak ironii i kpiny, tak charakterystycznych dla grupy nowojorskiej oraz dla ich własnej twórczości scenicznej. Kompozycje Hansa Arpa, Marcela Janco i Hansa Richtera były rodzajem sztuki abstrakcyjnej. Nie poprzestając tylko na negacji, pragnęli stworzyć nowy język plastyczny. Dada w sztuce miało dla nich sens konstruktywny.Wśród artystów tej grupy najwybitniejszą postacią był Hans Arp, który od 1919 roku współpracował również z dadaistami w Niemczech i Francji. Tworzył abstrakcyjne drzeworyty oraz kolaże, naklejając spontanicznie, na zasadzie przypadku, cięte lub darte kawałki kolorowych papierków. Wykonywał barwne reliefy-obrazy – abstrakcyjne formy wycinane z drewna lub tektury, malowane i przyklejane warstwowo do tła.”
Podobne:
Tags: sztuka
